Duo Chrysalides — „Madre!”

Immersyjny performans audiowizualny łączący muzykę akustyczną, elektronikę, improwizację i autorskie projekcje wideo. Spektakl eksploruje doświadczenie macierzyństwa jako wielowarstwową narrację dźwiękową i wizualną, operując symboliką rytuałów przejścia, pamięci oraz prewerbalnych form ekspresji. Warstwa wideo nie pełni funkcji ilustracyjnej — działa jako równorzędny element struktury kompozycyjnej. Koncert jest praktycznym laboratorium badającym relacje pomiędzy zapisem muzycznym, improwizacją a performatywnością obrazu.

PREMIERA
CORNELIA ZAMBILA — SEDIMENTARE na altówkę i harfę celtycką
Utwór bada przemianę dźwięku w sposób ciągły, łącząc tradycyjną notację, partyturę graficzną i strategie gry. Zaczyna się od powtarzanego dźwięku w basie, który działa jak rytmiczne wahadło, a powtórzenie stopniowo buduje spektrum harmoniczne i wydobywa na powierzchnię alikwoty. Barwa gęstnieje w klastry i współbrzmienia dzielone przez oba instrumenty, a po osiągnięciu pełnego nasycenia wewnątrz wybrzmienia pojawiają się przesunięte fazowo rytmy. Harmonie rozszerzają się poziomo w skalę, która wyzwala przejście w wysoki rejestr. Całość kończy się opanowanym chaosem fragmentów melodycznych wyprowadzonych w całości z pierwszego dźwięku.
Tytuł odsyła do dwóch znaczeń osadu: geologicznego, czyli warstwowego formowania się pod wpływem nacisku, oraz psychicznego. Inspiracją jest panteizm w poezji Luciana Blagi, w której muzyka pełni rolę nieruchomego świadka gromadzenia się ludzkich tajemnic, miłości i straty.

PREMIERA
Cornelia Zambila — Sedimentare na altówkę i harfę celtycką, prawykonanie

Utwór bada przemianę dźwięku w sposób ciągły, łącząc tradycyjną notację, partyturę graficzną i strategie gry. Zaczyna się od powtarzanego dźwięku w basie, który działa jak rytmiczne wahadło — powtórzenie stopniowo buduje spektrum harmoniczne i wydobywa na powierzchnię alikwoty. Barwa gęstnieje w klastry i współbrzmienia dzielone przez oba instrumenty, a po osiągnięciu pełnego nasycenia wewnątrz wybrzmienia pojawiają się przesunięte fazowo rytmy. Harmonie rozszerzają się poziomo w skalę, która wyzwala przejście w wysoki rejestr. Całość kończy się „opanowanym chaosem“ fragmentów melodycznych wyprowadzonych w całości z pierwszego dźwięku.

Tytuł odsyła do dwóch znaczeń osadu: geologicznego, czyli warstwowego formowania się pod wpływem nacisku, i psychicznego. Inspiracją jest panteizm w poezji Luciana Blagi — muzyka pełni tu rolę „nieruchomego świadka“ gromadzenia się ludzkich tajemnic, miłości i straty.